Reagimi i Kryeministrit Edi Rama në podkastin “FLASIM” lidhur me hetimin e SPAK ndaj Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit (AKSHI) ka ngritur pikëpyetje të forta për qëndrimin e tij politik përballë një prej skandaleve më serioze të prokurimeve publike në vitet e fundit.
Rama u fokusua pothuajse tërësisht në mbrojtjen e ish-drejtoreshës së AKSHI-t, Mirlinda Karçanai, duke e paraqitur atë si figurën kyçe të transformimit digjital të shtetit për 12 vite dhe duke relativizuar akuzat e rënda për të cilat ajo ndodhet nën masë sigurie. Kryeministri kërkoi “durim” dhe kritikoi ashpër median dhe opozitën, të cilat i quajti “700 tenxhere çorbe politike dhe mediatike”.
Por në deklaratën e tij, Rama shmangu çdo koment për një element thelbësor të dosjes së SPAK: faktin se, sipas hetimeve, tenderat në AKSHI dyshohet se kontrolloheshin nga Ergys Agasi, person i shpallur në kërkim dhe i përmendur si figurë kyçe në skemën e dyshuar të manipulimit të prokurimeve.
Kjo heshtje është interpretuar gjerësisht si mbrojtje politike indirekte, jo vetëm ndaj Karçanait, por edhe ndaj Agasit, për të cilin SPAK dyshon se ushtronte ndikim real mbi procedurat e tenderimit, pavarësisht se nuk mbante një funksion formal në institucion.
Në vend që të distancohej qartë nga çdo praktikë e dyshuar abuzive dhe të kërkonte transparencë të plotë, Rama zgjodhi të sulmojë kritikët dhe të vërë theksin te “sukseset” e digjitalizimit, duke anashkaluar pyetjen kryesore:
si është e mundur që për vite me radhë një institucion kyç si AKSHI të përfundojë nën hetim për tendera të kontrolluar nga persona jashtë strukturave zyrtare?
Qëndrimi i Kryeministrit rrit dyshimet për një përgjegjësi politike të drejtpërdrejtë, pasi AKSHI ka qenë një nga institucionet më të mbështetura dhe më të promovuara nga qeveria, me buxhete të mëdha dhe projekte strategjike.
Ndërsa SPAK vijon hetimet, reagimi i Ramës më shumë sesa sqarim publik, u pa si një tentativë për të mbrojtur një sistem dhe njerëz të afërt me pushtetin, duke e zhvendosur debatin nga thelbi i akuzave te sulmet ndaj medias dhe opozitës.
Në fund, e vërteta pritet nga drejtësia, por përgjegjësia politike nuk mund të fshihet pas hetimeve penale.
